Nog steeds op roadtrip door het zuiden van Marokko, nog steeds in Tinghir waar de ochtendkoffie op het terras van Hotel Saghro geserveerd wordt met een extraatje: een magnifiek zicht op de Todravallei met zijn groene palmoases omringd door de zachtgele lemen gevels van de oude kasbahs tegen een achtergrond van kale bergruggen. Een mens kan zich geen mooier begin van een woensdag in april wensen. En de rest van de dag ziet er al even veelbelovend uit. Op het menu staan rode rotswanden, een kabbelend riviertje, een vallei en een oase en dat alles onder de noemer ‘Todra’ of ‘Todgha’ zoals dit indrukwekkend gebied ook genoemd wordt.  

Wakker geworden onder een strakblauwe hemel: geen wolkje te bespeuren en dus het perfecte weer voor een nieuwe etappe van onze rondreis door Marokko. Nog een laatste keer met de voeten in het woestijnzand, nog een laatste blik vol heimwee naar de machtige Erg Chebbi-duinen en dan is het tijd om Merzouga achter ons te laten en richting Tinghir te rijden terwijl het landschap langzaam voorbijglijdt in tinten van zand, oker en antracietgrijs. De weg is rustig, de horizon eindeloos en de dag belooft nu al bijzonder te worden.

Er staat alweer veel moois op het programma vandaag met een route die van Erfoud recht naar de magie van de Sahara voert. Onderweg bewonderen we oeroude zeefossielen in kleurrijk gesteente, duiken we tussen de geuren en kleuren van de soek in Rissani en luisteren we in Khamlia geboeid naar een miniconcert met opzwepende Gnawa-muziek. Aan het eind van de rit verruilen we asfalt voor woestijnstof en hobbelen we door een leeg en verlaten landschap met de gouden Erg Chebbi-duinen aan een glooiende horizon. Stenen, soeks, ritme en zand, ze vertellen het boeiende verhaal van de geologie, het dagdagelijkse leven en de tradities in dit deel van Marokko.

Van de koele appelboomgaarden en de bergachtige omgeving van Midelt naar de miljoenen palmbomen en het woestijnlandschap van Erfoud, de toegangspoort tot de Sahara - op papier is dat een uren durende rit van ruim tweehonderd kilometer over de N13. Saai en slaapverwekkend denk je dan maar in werkelijkheid is deze route een aaneenschakeling van compleet verschillende werelden. Roodbruine heuvels, steile bergpassen, diepe kloven, eindeloze groene oases … het zuidoosten van Marokko staat vandaag te trappelen om ontdekt te worden.

Vandaag ruilen we de drukte van de koningssteden in voor gezonde berglucht, kronkelende wegen en dorpen waar de tijd zijn eigen tempo lijkt te hebben. De busrit naar Midelt is niet gewoon maar van plek A naar plek B rijden. Integendeel, er wacht ons een dag gevuld met pure natuur en verrassende tussenstops: ’s ochtends wandelen we door een bergdorpje met Zwitserse allures, ’s middags staan we tussen hoge ceders en worden we aangestaard door nieuwsgierige aapjes en tegen de avond ruiken we de appelvallei al van ver.

Met Fès nog als een warme herinnering in ons hoofd, rijden we onder een strakblauwe hemel naar koningsstad nummer 3: Mèknes, minder bekend dan Rabat en Marrakech, overschaduwd door belangrijke buur Fès maar historisch en cultureel gezien is de kleinste koningsstad zeker zo belangrijk.

Na de koele blauwe steegjes van Chefchaouen voelt Fès als een overgang van sprookjesboek naar boeiende geschiedenisles. Vergezeld van een herder, zijn ezel en zijn schapen slingert de weg de stad uit, een laatste zicht op de bergen, een laatste blauw-witte foto. We rijden door het noorden van Marokko, langs heuvels, dorpen, olijfbomen en stoffige vergezichten. Het wordt een urenlange rit met de nodige stops om uiteindelijk te merken dat Fès al lang begint voor we de stad binnenrijden: in het veranderend landschap, in het drukker verkeer en in dat aparte gevoel dat we op weg zijn naar een plek waar het eeuwenoude verleden gewoon naast het dagelijks leven is blijven bestaan.

Lang op gewacht, lang van gedroomd, een bezoek aan het blauwe bergdorpje in het noorden van Marokko stond hoog op mijn must-see lijstje. De rit van Rabat naar Chefchaouen voelt dan ook heel bijzonder, als een kadootje, als een reis met een gouden (of in dit geval een blauw) randje.

Op dag twee van onze rondreis door Marokko laten we Casablanca achter ons en rijden we naar Rabat. De rit naar de hoofdstad van het land is een aangename overgang van de hectische drukte van een havenstad naar iets dat verdacht veel op koninklijke elegantie lijkt. Rabat is namelijk één van de 4 koningssteden van Marokko, ooit gekroond tot hoofdstad door machtige sultans van lang vervlogen dynastieën. Toch is het geen stad die zich luidkeels opdringt. Ze fluistert, ze is zelfverzekerd, ze heeft tijd, ze weet dat ze al eeuwenlang belangrijk is.

Casablanca is zo’n stad die niet meteen in aanmerking komt voor ‘mooiste vakantiefoto’. Het is ook niet de meest bekende stad van Marokko, maar geloof me, ga toch maar eens kijken, dan snap je waarom een bezoek aan de grootste stad van het land een goed idee is.

Welkom in Marokko: een land waar de bergen sneeuwkappen dragen, de woestijn ’s nachts de airco nadoet en waar je neus binnen vijf minuten een abonnement neemt op kruidengeuren. Een rondreis door dit fascinerende land leidt je over paden vol tegenstellingen, van traditionele Amazigh (Berber) dorpen naar historische koningssteden, van de hoogste bergketen van Noord-Afrika naar de Sahara-oases. In de volgende ‘van dag tot dag’-verhalen neem ik je mee langs moskeeën en medina’s, langs kamelen en kasbah’s, langs soeks en saffraanvelden, langs riads en Romeinse ruïnes en langs ontelbare andere highlights die een roadtrip van 3 weken door het land van 1001 geuren en kleuren omtoverden tot een onvergetelijk avontuur. Pak snel een (virtuele) zoete muntthee en maak alvast kennis met de geschiedenis, de geografie, de flora, de fauna en het klimaat van Marokko. De tips en tricks voor een perfecte rondreis krijg je er gratis bovenop!

Maastricht is zo’n stad waar je met gemak een hele dag kan rondlopen en vervolgens thuiskomt met een goed boek, een uniek tijdschrift, de geur van pannenkoeken en vanille in je neus en het vaste voornemen om snel terug te gaan. En wat zo fijn is, je hoeft er geen strak plan op los te laten. Volg gewoon de kinderkopjes, de charmante straatjes en de kleurrijke gevels en je belandt vanzelf bij de mooiste plekken. Want Maastricht is klein en knus en perfect te voet te verkennen.

Je kent het misschien wel: je hebt een paar 100 kilometer gelopen, je voeten doen pijn op plekken waarvan je niet eens wist dat je ze had, en dan ben je er bijna … het legendarische laatste stukje van het Pieterpad! Geen tijd meer om te twijfelen, want hiervoor heb je het gedaan. Wandelschoenen nog één keer aan, rugzak is al verleden tijd, we nemen je mee van het bruisende Maastricht naar de mystieke Sint-Pietersberg. En beloofd: onderweg valt er nog heel wat te zien!

Er zijn van die dagen waarop je rugzak ineens zwaarder lijkt ook al is er niets bijgekomen behalve herinneringen. Vandaag is zo’n dag: de laatste etappe van het Pieterpad, van Valkenburg Maastricht. Nog één keer veters strikken, nog één keer het ritueel van ‘niks vergeten’ en dan de heuvels in. Limburg trakteert op uitzicht, slingerpaadjes, riviertjes en mergelgrotten, en dat typische gevoel dat je tegelijk wil doorstappen én wil treuzelen, want tja … als je aankomt, is het ook echt gedaan.

Vandaag nemen we je mee op de voorlaatste etappe van ons Pieterpad-avontuur. Nummer 25, van Sittard naar Valkenburg, is een route die niet alleen onze wandelbenen uitdaagt maar ook op onze glimlachspieren werkt. We krijgen Limburg op z’n best te zien: glooiende heuvels, gekke plaatsnamen, verrassende uitzichten, eeuwenoude kapelletjes, vakwerkdorpen en het hoogst gelegen punt van het Pieterpad. Het belooft een bijzondere tocht te worden, eentje om nooit meer te vergeten.

De Pieterpad-etappe van Montfort naar Sittard is er eentje voor wandelaars die houden van een beetje modder, Limburgse charme en onverwachte verhalen onderweg. Of het nu voor de historische kasteelmuren is, het kabbelende water van de beekjes of gewoon om even je hoofd leeg te maken in de weidse stiltes - deze tocht trakteert je op een verrassende mix van natuur, cultuur en een vleugje grensoverschrijdend avontuur. Geen dag is hetzelfde op het Pieterpad maar vandaag belooft nét dat beetje extra.

Sommige etappes van het Pieterpad zijn van die keurige wandelingen over ellenlange en kaarsrechte bospaden waarbij je kilometerteller vol raakt en je hoofd leeg raakt. Deze van Swalmen naar Montfort is er eentje waarbij je onderweg vooral denkt: wacht, liep ik nu net door een kasteeldecor, een moeras of langs een internationale spoorlijn? Ja dus, dat allemaal en nog veel meer. Etappe 23 heeft ook Limburgse bossen en dorpjes en beekjes en zelfs een stuk Romeinse geschiedenis op het menu staan. Wie op zoek is naar een route vol afwisseling en graag een minder bekend deel van Nederland wil ontdekken, heeft met deze wandeltocht van 23 km dé ideale zaterdaguitstap te pakken. Niet treuzelen, gewoon doen! 

Van Venlo naar Swalmen, da’s een treinrit met 3 haltes in exact 17 minuten. Alleen mis je dan het belangrijkste: de kans om door heide, bos en zandpaden te wandelen terwijl je onderweg een reeks Limburgse en nét-over-de-grens parels aan elkaar rijgt. Etappe 22 van het Pieterpad is gegarandeerd een tocht voor je ‘ooit nog eens doen’-lijstje met zand in je wandelbottientjes, een brede glimlach op je gezicht en genoeg paddenstoelen om een dik boek mee te vullen. Maar het is ook een tocht waarbij je denkt: “Wat een heerlijke natuur!” en vijf minuten later zucht: “Waarom voelt mijn rugzak ineens alsof er 100 kilo in zit?”