Je kent het misschien wel: je hebt een paar 100 kilometer gelopen, je voeten doen pijn op plekken waarvan je niet eens wist dat je ze had, en dan ben je er bijna … het legendarische laatste stukje van het Pieterpad! Geen tijd meer om te twijfelen, want hiervoor heb je het gedaan. Wandelschoenen nog één keer aan, rugzak is al verleden tijd, we nemen je mee van het bruisende Maastricht naar de mystieke Sint-Pietersberg. En beloofd: onderweg valt er nog heel wat te zien!
Vroeg uit de veren want we willen het maximum uit onze laatste dag halen. Niet echt lekker geslapen in de kleine, koude, vochtige en gehorige kajuit met een toilet dat elk half uur spontaan een doorspoelsessie hield. Maar na een wandeling van 290 km en met een eindbestemming op amper 2,5 km kunnen deze minpuntjes de pret niet bedreven. Ontbijt op bed (voor de roomservice hebben we zelf gezorgd) niet om chic te doen maar uit plaatsgebrek, warme laagjes aan en voor het eerst in 2 weken ook een regenjasje want de temperatuur en de wolkenlucht delen onze feeststemming niet.
↣ van de Maasboulevard naar Fort Sint-Pieter
Het Pieterpad, Maastricht en de Sint-Pietersberg, ze vormen een haast onafscheidelijke eenheid en het voelt als een extra kadootje om onze laatste Pieterpad-stappen richting de Sint-Pietersberg dwars door het charmante Maastricht te mogen wandelen.
Dat begint al aan de overzijde van ons boothotel met de middeleeuwse stadswal, een rijksmonument uit de 12e of 13e eeuw. Een bronzen kunstwerk op een oude molensteen leidt ons de Graanmarkt over, langs een ander Maastrichts rijksmonument, de Onze-Lieve-Vrouwebasiliek uit de vroege 11e en 12e eeuw. In de pittoreske Koestraat en Stenenbrug worden we getrakteerd op een paar schitterende historische gevels. De lange Sint-Pieterstraat door (we zijn duidelijk op de goeie weg!), de Rode Brug en de Jeker over, langs deftige lanen met statige bomen en het groen van een stadsparkje, Maastricht verwent ons op een kille woensdagmorgen.
We steken de drukke Singel over en dan wordt het klimmen (we zijn immers op weg naar een ‘berg’), een fietspad op dat ons recht naar de top van de Sint-Pietersberg en Fort Sint-Pieter brengt.
Voor alle duidelijkheid: de Sint-Pietersberg is geen ‘echte’ berg maar een heuvel van zo’n 107 m hoog die deel uitmaakt van een overgebleven kalksteenplateau dat voor een stuk doorloopt in België.
Fort Sint-Pieter: meer dan alleen dikke muren
Op het hoogste punt van de stad staat dit stoere fort en het lijkt wel speciaal gebouwd voor een fotoshoot: dikke mergelmuren, een uitzicht om 'u' tegen te zeggen en een geschiedenis die uitpuilt van de verhalen over belegeringen en smokkelroutes. De ideale plek voor een rondje geschiedenis want daar houden we van!
Het 300 jaar oude Fort Sint-Pieter met de altijd wapperende Maastrichtse vlag is de trots van de stad en de vijfhoekige vesting heeft vanaf 1702 tot ver in de 19e eeuw moedig en onverschrokken stand gehouden tegen alle vijandige aanvallen (vooral van Frankrijk). Met een beetje fantasie hoor je nog de kanonnen bulderen, zie je nog rook uit de schietgaten komen en verwacht je een legertje soldaten in de lange gangen.
Een deel van het fort werd tussen 2006 en 2012 gerestaureerd maar het overgrote deel heeft alle conflicten vlekkeloos doorstaan. Fort Sint-Pieter wordt beheerd door ‘Natuurmonumenten’ en ligt in het beschermde natuurgebied van de Sint-Pietersberg.
↣ van Fort Sint-Pieter naar het eindpunt van het Pieterpad
Aan Fort Sint-Pieter volgen we een graspad over het open plateau van de Sint-Pietersberg waar de schitterende vergezichten over de stad Maastricht ons de koude wind laten vergeten. Nog effe genieten we van de laatste wit-rode streepjes want die markeren het begin van het einde van ons Pieterpad.
Van de grasvlakte naar een grindweg richting het vogeluitkijkpunt over de vallei of op z’n Limburgs 'Kiekoet Oehoevallei', zo genoemd naar de grootste Europese uil. De oehoe, die wel 75 cm groot kan worden met vleugels die een spanwijdte hebben van ongeveer 1,80 m, heeft de Maasvallei met zijn ontelbare mergelgrotten uitgekozen als zijn favoriete broedplek. Zonder verrekijker vallen de nesten echter niet te spotten en de vogel zelf laat zich enkel ’s ochtends vroeg of na zonsondergang zien.
Toch moeten we hier echt even stilstaan en kijken en vooral foto’s nemen. Vanaf dit punt heb je namelijk een perfect zicht op de ENCI-groeve. De enorme kalksteengroeve met een oppervlakte van 150 hectare ligt als een vreemd maanlandschap op het plateau van de Sint-Pietersberg. Bijna een eeuw lang werd aan de voet van de berg cement geproduceerd met de mergel uit de ondergrond als basisstof. Wat rest zijn steil afgegraven rotswanden met spookachtige openingen, bleke mergelsteenterrassen onderbroken door donkergroene begroeiing, gestreept als een biscuittaart. Waterpoeltjes in alle tinten grijs zorgen voor een surrealistisch beeld waar ons cameraatje niet genoeg van krijgt!
We wandelen de ‘laatste’ asfaltweg op, tussen velden en weiden met Hoeve Zonneberg als een baken aan de horizon. En dan lieve lezers … tromgeroffel, trompetgeschal, vreugdedansje … we staan op het uitkijkplatform over de ENCI-groeve: het officiële eindpunt van het Pieterpad.
Wat een overwinning, wat een avontuur, wat een magisch uitzicht over de oude industriële site en het blauwgroene water van de natuurplas. En dan heb je dat bizarre moment dat je even niet weet wat te doen, want alles is gedaan! Alle kilometers zijn gestapt, alle kijkpunten zijn bekeken en je beseft dat niet het eindpunt bijzonder is maar de weg ernaartoe!
De bijzondere quote van Tonnie op de stenen paal heeft het mooi verwoord: ‘Tussen wens en vervulling ligt een grote afstand.’ In ons geval: iets meer dan 293 km! Fier op ons eigen!
Weetje: vanaf het uitkijkplatform loopt een spectaculaire trap met 215 treden naar beneden, naar de groeve. Die was echter afgesloten, waarschijnlijk uit veiligheidsoverwegingen.
↣ Een rondje Sint-Pietersberg
We missen het nu al, ons Pieterpad en dus breien we er nog een extra rondje aan. De asfaltweg die naar het uitkijkplatform loopt blijven we gewoon verder volgen. We komen langs de 19e-eeuwse Hoeve Zonneberg en waar de weg steil naar beneden gaat, ontdekken we eerder toevallig de ingang van het gangenstelsel van de mergelgroeve ‘Zonneberg’. De grotten van de Zonneberg werden tijdens de Tweede Wereldoorlog gebruikt als schuilkelder en vandaag kan je zelf een kijkje nemen in de gangen van de mergelgroeve tijdens één van de vele rondleidingen.
Linksaf nemen we een veldweg naar omhoog wat alweer voor fantastische uitzichten zorgt over de stad en zijn torens, over de kleine jachthaven op de Maas en op het kerkje van de wijk Sint Pieter. We passeren de kleine wijngaard ‘Domein Ceulengaard’ en bedenken hoe bijzonder het is dat hier op de flanken van de Sint-Pietersberg wijn gemaakt wordt.
De kleine zwarte kabouterdeur naar een van de ingangen van de Grotten Noord ziet er stevig dicht uit. Niet veilig genoeg? Gevaar op instortingen? We hebben er het raden naar. Uiteindelijk bereiken we via de hondenlosloopweide ons beginpunt aan Fort Sint-Pieter.
En die cappuccino bij Chalet Bergrust? Die is meer dan welverdiend!
Wat zo’n tocht met je doet
Een langeafstandstocht eindigt zelden met één groot moment. Meestal eindigt die met een opeenstapeling van kleine dingen die je pas achteraf opmerkt: een blik die rustiger is geworden, het besef dat een mens maar weinig nodig heeft, de eenvoud van een simpele dagelijkse routine, het voelen van de stille kracht van de natuur waar je doorheen loopt en hoe je vanzelf leert vertrouwen op het tempo van je eigen voeten. Het Pieterpad is natuurlijk maar een ‘uitvergrote wandeling’, tegelijk is het ook een afspraak met jezelf: ik ga door, ook als het regent, ook als ik geen zin heb, ook al mijn been zeer doet, ook als het landschap even niet spectaculair is. En precies daardoor worden de mooie stukken extra mooi - niet omdat ze perfect zijn, maar omdat jij er bent, op dat moment, met je eigen verhaal in je rugzak. Misschien is dat wel de grootste winst van het wandelen: je leert dat ver komen vaak begint met gewoon vertrekken!
Voor mij was dit laatste stukje Pieterpad vooral een herinnering dat het einde niet het tegenovergestelde is van beginnen. Het is gewoon het punt waarop je even stilstaat en beseft hoeveel stappen er al achter je liggen. En morgen? Morgen loop ik waarschijnlijk weer gewoon een ‘rondje rond de vijver’. Alleen weet ik nu dat zo’n rondje soms stiekem het begin kan zijn van iets heel groots!
Met een welgemeende superdikke merci aan mijn kleindochter want zonder haar zou mijn Pieterpad er niet geweest zijn. De herinneringen aan al onze belevenissen samen gaan in een mooi doosje met een gigantische strik errond.
Reactie plaatsen
Reacties