De Pieterpad-etappe van Montfort naar Sittard is er eentje voor wandelaars die houden van een beetje modder, Limburgse charme en onverwachte verhalen onderweg. Of het nu voor de historische kasteelmuren is, het kabbelende water van de beekjes of gewoon om even je hoofd leeg te maken in de weidse stiltes - deze tocht trakteert je op een verrassende mix van natuur, cultuur en een vleugje grensoverschrijdend avontuur. Geen dag is hetzelfde op het Pieterpad maar vandaag belooft nét dat beetje extra.
Wakker geworden in onze 5***** luxe B&B 'De Botervlieg' waar een gastvrije gastvrouw ons verwend met een fantastisch ontbijt met zelfgemaakte smoothie, confituur van fruit uit de tuin en eitjes van eigen kippen (met stip het allerbeste Pieterpad-ontbijt!) en extra fijn voor pieterpadders: een lunchpakket meenemen is geen probleem. Het is gezellig in de artistiek ingerichte woonkamer, zonnebloemen in een vaas op tafel, zicht op de mooie tuin, een prettige babbel over belevenissen op en naast het Pieterpad … we vergeten bijna dat etappe 24 op ons wacht! Dat wordt rugzak inpakken, wandelschoenen aan en afscheid nemen in sneltempo!
Montfort & zijn kasteel
Montfort op een zondagochtend: dichte dreigende regenwolken die elkaar achterna zitten in een grijze lucht, smalle straatjes, Limburgse gevels, een start die fluistert: rustig aan, hier slaapt men nog. Een groot contrast met een Montfortse zaterdagavond waar snelle auto’s met veel lawaai door het centrum scheurden.
We passeren het dorpsplein waar de schaapsherder en zijn hondje geduldig in de verte staren, wachtend op hun kudde. Via het Rozenhofje en de Dijkstraat bereiken we de opvallende Catharinakerk met plat dak, gebouwd in 1964 met keien uit de Maas. De hoge witte klokkentoren staat apart, in een strak contrast met de massieve natuursteen van de zaalkerk.
Een graspad langs de Vlootbeek (een oude bekende) stuurt ons al direct het dorp uit om, tussen de weilanden, in de verte Montforts enige bezienswaardigheid te ontdekken: de ruïnes van Kasteel Montfort uit 1260. Ooit het grootste van Nederland en door zijn ligging in het dal van de Vlootbeek, omringd door drassige broekgronden, zo goed als onverwoestbaar en oninneembaar. Geen drone- en raketaanvallen in de 13e eeuw, wel pijl en boog om je voorname bezit te beschermen. Wil je ze ‘aan het werk’ zien, die woeste ridders te paard, de zwaardvechters en boogschutters uit lang vervlogen tijden? Dat kan want ze komen elk jaar een keer terug naar Montfort voor een modern middeleeuws feest!
Kasteel Montfort heeft allang geen verdedigings- of militaire rol meer. De vervallen en verwaarloosde burcht maakte een gigantische sprong van 765 jaar en beleeft vandaag zijn tweede jeugd met minder serieuze en meer plezierige zaken. Denk aan georganiseerde rondleidingen, themafeesten, bedrijfsfeesten en bruiloften. Een bezoekerscentrum in een van de gerestaureerde torens en een onlangs grondig gerenoveerd middeleeuws keldercomplex met gevangeniskerker maken het amusementsplaatje compleet.
Naast het kasteel staat, als een tijdloos baken, rijksmonument ‘Voorhof’, de kasteelboerderij die in de 18e eeuw gebouwd werd op de restanten van de middeleeuwse voorhof. Aan de overkant liggen de klassieke kasteeltuinen, opnieuw aangelegd naar het voorbeeld van de oorspronkelijke Franse tuin met symmetrische vlakken als in een lesje meetkunde.
Veenmoerassen, duivelse keien & stilteplekken
Door de statige Huysdijk, een kasteelwaardige laan van beuken en eiken, vervolgen we onze tocht, over een stenen bruggetje en een grindweg met aan de ene kant bos, aan de andere kant open veld. Volgens onze Pieterpad-gids ligt hier ergens de Duvelsekei, een enorme steen met een naam als een straf Belgisch biertje, op deze plek echter de aanduiding van een ‘Waardevol Cultuurlandschap’. De kei vinden we niet, het landschap met zijn aaneenschakeling van landbouwpercelen vinden we wel. Het is een tikje een saai traject met veel van hetzelfde … gelukkig zijn er de paddenstoelen.
We draaien tweemaal naar links en lijken in een grote lus om te lopen. Schijn bedriegt, we wandelen nog steeds in de juiste richting door Eerselen, Groot Broek en Het Leen – oude veenmoerassen die drooggelegd werden en waarop nu maïs en bieten en aardappelen geteeld worden.
In de buurt van Het Kranenbroek duikt het oorlogsverleden op bij de crashplaats van een Halifax-bommenwerper in november 1944 waarbij 7 Canadezen sneuvelden. Weg is het vrolijke ‘wandeldag-gevoel’ en het wordt even stil bij het kleine monument. Vreemd om te beseffen dat een rustige wandelroute soms over plekken loopt waar ooit alles in een oogwenk veranderde. ‘Op Vleugels der Vrijheid’, een eerbetoon aan iedereen die het niet gehaald heeft.
Een streepje bos met een zigzaggend zandpaadje, een schitterend zicht op het Kranenbroekerven en zijn zwerfkeien, meer paddenstoelen en meer plukjes bos met slingerende paadjes tot we bij het bordje van het dorp ‘Echt’ belanden. Was dat wel echt (?) want we stappen het dorp meteen weer uit.
De schat van Pey & de kapel van Slek
Terug het veld in, dat kennen we intussen. Nog steeds omringd door een vlak Midden-Limburgs landschap dat nog een heel eind koppig doorgaat. Voor een wandelaar zijn dit de minder leuke momentjes maar hey, niet afgeleid door een wauw-omgeving, is er tijd voor diepe en zotte en ‘koetjes en kalfjes’-babbels.
Aan de rand van Pey, een klein gehucht van Echt, vallen we middenin een eeuwenoud verhaal dat kort na het jaar 411 begint met iemand (een Romein, een Germaanse officier??) die een aantal waardevolle bezittingen verstopt op een drassige plek in wat nu gekend is als Pey. Een landbouwer vindt bijna 1600 jaar later toevallig 2 gouden munten tijdens het onkruid harken op zijn akker. Nog eens 25 jaar later wil de grondeigenaar zijn nieuwe metaaldetector testen op dat veldje en je raadt het al: nog meer muntstukken komen tevoorschijn. En dan begint een heuse archeologische zoektocht naar ‘De Schat van Pey’. Resultaat: 12 gouden muntstukken, een gouden ring en stukken zilveren vaatwerk, o.a. een deel van een schaal met de afbeelding van een paardje. Dat paardje kreeg een symbolische plaats op het kunstwerk in de berm en is nu voor altijd en eeuwig aanwezig in Pey. Geen spectaculair wereldschokkend nieuws, wel een mysterieus verhaal dat kietelt aan onze verbeelding.
Het buurtgehucht Slek trakteert ons op een Sint-Antoniuskapel. Van een antieke Romeinse schat naar een nieuwe christelijke kapel, het kan in een paar minuten.
Amper 3 straten krijgen we te zien van Slek. Dan neemt de route ons mee het bos in waar een koppel veepoortjes het (onzichtbare? niet-aanwezige?) wild moet tegenhouden. We botsen nog net niet op de zoemende N276 maar mogen linksaf aan het bruggetje over de Middelsgraaf, een beekje dat al in de 13e en 14e eeuw gegraven werd om de veenmoerassen in de buurt droog te leggen.
Het smalste deel van Nederland
Tussen de gehuchtjes Slek en Heide kronkelt het Pieterpad zich langs de oevers van de Middelsgraaf, precies op het smalste deel van Nederland. Een strook van slechts 4,8 km Nederlands grondgebied scheidt België van Duitsland, waardoor je haast in één adem van grens naar grens wandelt. We lopen door het kleine natuurgebied De Doort, waar de rust en de stilte als nevelslierten over de plukken bos en het kabbelende water zweven. Een uniek stukje Nederland, niet alleen geografisch een bijzonder punt, je krijgt ook een verrassende overgang te zien van open veld naar bos, perfect om even te pauzeren en stil te staan bij hoe dichtbij de grenzen liggen.
Een houten poortje stuurt ons een asfaltweg en meteen een wandel-/fietspad op langs Romeinse vindplaats nummer zoveel. Ze waren behoorlijk druk in deze streek, die Romeinen!
Centrum Heide, een buurtje dat weinig voorstelt. Behalve het recreatiedomein EuroParcs Limburg op het vroegere Landgoed Hommelheide en een Lourdesgrot is er niks te beleven.
Op en over de grens
Na het asfalt van Heide volgt het groen van het IJzerenbosch (met ijzeren schuilhut). Zonder dat iemand het merkt gaan we stiekem de grens over, een grens tussen de bomen zonder paspoortcontrole. Makkelijke wandelpaadjes pal op de grens leiden ons naar het Duitse dorpje Isenbruch waar een van de weinige ‘Drinks & Snacks’ pauzepunten zijn op deze etappe. Rond Isenbruch wacht ons een meer open landschap met verspreide boerderijen en lange wandelwegen als rechte lijnen. De grens merken we alleen op door de grenspalen in het gras.
Een viaduct onder de snelweg voert ons naar Millen, een klassiek Duits dorpje op de grens met Nederland. Het eerst wat we tegenkomen is een bankje met de (vertaalde) tekst: ‘We zijn allemaal pelgrims, die langs zeer verschillende paden lopen naar een gemeenschappelijk ontmoetingspunt. Pas waar je hebt gelopen, ben je werkelijk geweest.’ Fantastisch verwoord en op en top een Pieterpad-bankje waardig!
Smalle straatjes, lage witte of gekleurde gevels, veel bankjes, een oude waterput, een rits wandel- en fietspaden die vanaf het dorpsplein vertrekken, een heerlijk groene buitenkant, een Compostela-schelp onder de Pieterpad-streepjes, een verborgen kasteel dat blijkbaar op Nederlands grondgebied staat … dat is Millen in een notedop. Bij grenspaal 307 laten we het dorp alweer links liggen en volgen de Duitse kant van de Roode Beek waar helaas geen rood maar bruin water doorstroomt. Een bruggetje over de ‘bruine’ beek brengt ons terug in Nederland waar surrealistisch gevormd struikgewas een bevreemde setting creëert.
De Geleenbeek wijst ons de weg
De Duitse Roode Beek leidt ons moeiteloos via een grillig en bochtig pad naar de langste beek van Nederland: de Geleenbeek, een natuurlijke waterlijn in het landschap die we graag blijven volgen. We krijgen groene oevers, houten bruggetjes, onstuimig stromende water en badderende meerkoeten. De laatste kilometers van etappe 24 wandelen lekker weg en het lijkt of dit deel van de route speciaal voor ons is aangelegd. We genieten van al het simpele moois, van de vogel- en watergeluiden, van het fluisteren van de boomblaadjes boven ons hoofd en zelfs van het stadsgezoem dat vanuit de verte naar ons toewaait.
Ongemerkt komt de stad dichterbij. Woonwijken en appartementsblokken en drukke doorgaande wegen nemen zonder verzet de plaats in van bos en veenmoeras, akker en weiland, korte en lange beekjes.
Sittard: een finish met stadse chic
Waar de Geleenbeek in het beton van de stad verdwijnt, net buiten het historisch centrum, begint onze wandeling door Sittard. We zijn op de Ligne geland, een modern complex waar bibliotheek, filmhuis, museum, hogeschool en ondergrondse parking een levendige ontmoetingsplek vormen, waar groen en beek en plein en cultuur en winkelen en eten samenkomen. Duidelijk terug in ‘de bewoonde wereld’ met andere geluiden en andere geuren (hopelijk die van koffie).
In het zicht van de hoge toren van de Sint-Petruskerk ontdekken we de binnenstad met zijn klinkerstraatjes, terrasjes, eethuisjes, winkels en historische gebouwen. De weg naar ons logeeradres gaat echter niet over rozen maar over opengebroken straten en langs brommende bouwgenerators. Met een fikse omweg arriveren we uiteindelijk in de Parklaan, op de stoep voor Hotel Double Tree Hilton – ja, ja, het mag een keer chic op het Pieterpad. Verklap ons geheimpje niet: het Hilton was de goedkoopste optie vlakbij onze route! En dus slapen we vannacht in een gebouw dat zijn geschiedenis begint in 1908 als Bisschoppelijk College.
Geen leerkrachten en leerlingen meer die op stoelen en banken hun broek verslijten maar magnifiek verbouwde klaslokalen, de originele elementen zorgvuldig bewaard en gecombineerd met hedendaags design. Charmante bogen, gele wandtegels, glas-in-loodramen en rode trapleuningen zorgen voor een authentieke sfeer in dit oude moderne hotel. Bonus: een welkom inclusief een krakend verse chocolate chip cookie. Naar onze bescheiden mening, dé perfect manier om een Pieterpad-etappe af te sluiten!
Handige tips voor deze etappe
* Neem voldoende water en snacks mee, want onderweg zijn er weinig horecagelegenheden.
* Denk modder-proof, als in stevige, waterdichte wandelschoenen. Het pad loopt langs broeklanden en beken, dus natte voeten zijn geen uitzondering.
* Check vooraf het weerbericht. Een regenjas en eventueel een extra paar sokken zijn geen overbodige luxe.
* Neem een powerbank mee voor je smartphone, zodat je kaart en routebeschrijving altijd bij de hand hebt. Zo kun je zonder stress van de route genieten.
* Plan je pauzes. Vergeet niet om af en toe gewoon te blijven stilstaan, te genieten van het uitzicht en te luisteren naar de stilte!
Handige info voor deze etappe
💒 Overnachting Sittard: Hotel Double Tree Hilton - Parklaan 4, Sittard
Voorzieningen: wifi, thee en koffie, koelkastje, geen kookgelegenheid in het hotel
Boodschappen: Albert Heijn op 3 min van het hotel / bakker om de hoek en meer dan genoeg eetgelegenheden
🏁 Startpunt etappe: Dijk 1, Montfort / op 900 m van ons logeeradres
🏁 Eindpunt etappe: Markt, Sittard / op 550 m van ons logeeradres
(Pieterpad-gids deel 2 – etappe 24)
🥾 Totale wandelafstand 25,58 km (inbegrepen 120 m van logeeradres naar startpunt etappe + 900 m van eindpunt etappe naar logeeradres)
⌚ Totale wandeltijd 5,47 uur (pauzes en lunch niet meegerekend)
Reactie plaatsen
Reacties