Een wandelfeest langs de Maas, dat is etappe 21 van het Pieterpad. Van Swolgen naar Venlo krijg je een route die rustig begint maar uiteindelijk vol afwisseling, natuur en cultuur blijkt te zitten. Waarom deze tocht een must is voor elke wandelaar? Je gaat van het mysterieuze Schuitwater naar het vriendelijke Houthuizen, van het historische Huis Kaldenbroek naar het sfeervolle Grubbenvorst met zijn indrukwekkende ursulinenklooster en iconische veer over de Maas, van de schilderachtige uiterwaarden van natuurgebied de Océ-weerd naar de oevers van de Maas met als finale beloning: een dagje Venlo, een bruisend en gastvrij stadje. Ontdek met ons waarom deze wandeling zo onweerstaanbaar is!
Dauwdruppels op de grassprietjes, natte tenen in de slippers, de frisse geur van een vroege herfstochtend, in de verte het geluid van een kerkklok die het uur slaat … ondanks de rode en pijnlijke zwelling van de insectensteek (intussen al 2 dagen geleden) die hardnekkig op mijn rechteronderbeenspier drukt, heb ik er goesting in, hebben wij er goesting in om aan deze etappe te beginnen en hoera voor ons, vanaf de camping (Forest Camp, Vlasweg 3, Swolden) lopen we zo het Pieterpad op.
Swolgenderheide: een stil en puur landschap
Wandelen door de Swolgenderheide is echt een aanrader voor iedereen die van pure natuur en stille landschappen houdt. Dat pure, die stille, het is als een zalfje voor de mensenziel!
De Vlasweg aan de camping gaat al meteen over in een zandpad dat langs uitgestrekte heidevelden loopt waar de bloeiende struikjes nog verrassend paars kleuren. Het gebied is behoorlijk heuvelachtig maar heel afwisselend met stuifduinen en dennenbosjes. We komen voorbij vennetjes met aan de oevers een kudde grazende zwarte koeien en lopen een eindje mee met de Boabelbeek.
Vroeger was de Swolgenderheide wat men noemde ‘woeste grond’, een bosgebied zonder velden of weiden dat door iedereen en alleman uit de omliggende dorpen gebruikt werd voor kaphout en turf. De bossen werden heide en stuifduinen en om die stuifduinen in bedwang te houden zie je nu af en toe een jonge aanplant van mini-dennetjes.
Een klaphek leidt ons over een compleet ander terrein, een opvallende overgang van hoge heide naar de moerassige omgeving van een oude Maasmeander, beheerd door Staatsbosbeheer.
Schuitwater: een stukje wildernis
In natuurreservaat Schuitwater worden we verrast door vochtige bossen, rietvelden en groene mysterieuze moerassen, een paradijs voor libellen en eendjes en paddenstoelen! We lopen over houten vlonders en plankenpaadjes door een elzenbroekbos, al heeft de droge zomer ook hier voor een minder drassige ondergrond gezorgd. Een bruggetje kruist de Broekhuizermolenbeek en verderop biedt een steiger in het water ons een mooi zicht over de grote waterplas ‘Schuitwater’.
Vroeger stroomde er wel water door deze oude meander maar die verzandde in een dode rivierarm toen een aantal Maasbochten werden afgesloten. Moerasplanten in het stilstaand water vormden langzaam een ven waar men turf kwam steken dat als brandstof werd gebruikt. Zo ontstond het Schuitwater: een oude Maasgeul met een bijzonder karakter.
Bij een volgend klaphek laten we de wilde schoonheid van deze zeldzame natuur achter ons en komen we terecht op het asfalt van de Horsterweg. Niet voor lang want na een meter of tien mogen we het bos in over een breed onverhard pad.
Zwaanen Heike: bloemrijke akkers
Het bos ruilen we in voor velden vol goudgele en oranje afrikaantjes die tegenwoordig een medaille verdienen voor hun werk als ‘groenbemester’. De wortels van deze plantjes scheiden namelijk een stof af die aaltjes doodt en die aaltjes zijn schadelijk voor aardappels en rozen en lelies. Fleurig en kleurig, milieuvriendelijk en nuttig, wie had dat gedacht van die simpele ‘stinkertjes’!
Het gehucht Zwaanen Heike heeft aan een bankje gedacht voor pieterpadders op het grote groene grasveld van Lakei, een enorme bomen- en bloemenkwekerij waar rijen en rijen rozen en seringen in alle mogelijke tinten van de regenboog staan te wachten op een plekje in een liefdevolle tuin. Van de bloemetjes gaan we door naar de schaapjes, ’t zijn maar een paar stappen!
Op een landelijk weggetje worden we getrakteerd op het Pieterpad-bankje: een rustpunt met koffie en thee en water, met dank aan Ria en Jan die hier al jaren de wandelaars verwennen. De koffie doet deugd en de snoepjes zijn verrukkelijk met een knipoog naar onze kindertijd!
Houthuizen: rust en landelijke charme
Verstopt tussen de velden ligt Houthuizen, alsof we terug in de tijd wandelen tussen oude boerderijen en langs kleine weggetjes. We genieten van de authentieke sfeer en de Limburgse gezelligheid die over de tuinen en de akkers hangt.
Een niet te missen Pieterpad-bord voert ons naar de buurtkapel van Houthuizen. Die Heilige-Familiekapel werd gebouwd na WO II als dank omdat er in de buurt geen doden of gewonden vielen. En ook dit ‘kijkpunt’ is weer goed voorzien van de nodige rustbankjes, ideaal voor een wandelaar met een zeer been.
Aan het eind van een kilometerslange zandweg - bos aan de ene kant, weilanden aan de andere kant - schittert Huys Kaldenbroek. Gelegen in een beschermd natuurgebied met dezelfde naam begint het verhaal van deze kasteelhoeve ergens in de 12e eeuw. Huys Kaldenbroek zelf werd gebouwd in de 17e eeuw maar ging in latere eeuwen en onder verschillende eigenaren van bloeiperiode naar verwaarlozing en verval. De laatste jaren hebben verbouwingen en restauraties het landgoed op de monumentenlijst gezet en kreeg Huys Kaldenbroek iets van zijn oorspronkelijke pittoreske uitstraling terug. Met een theetuin, een brasserie, een ayurvedisch centrum, ruimtes voor vergaderingen, retraites en ceremonies en een vakantiewoning is de oude agrarische kasteelhoeve een chique château geworden!
Van Houthuizen naar het volgende gehucht, naar Broekeind waar een grasweggetje naast het Broekloopbeekje ons in de Kloosterstraat van Grubbenvorst brengt.
Grubbenvorst: Limburgse gezelligheid
Grubbenvorst is een levendig dorpje waar we de Maas al voelen naderen. In het centrum zien we terrasjes, winkels en bakkerijtjes, tearooms en restaurants, groene pleintjes en charmante gevels en eindelijk een apotheek die mij aan de nodige pilletjes helpt voor mijn zere been. De insectenbeet heeft blijkbaar voor een deftige allergische reactie gezorgd, vandaar de pijnlijke rode zwelling.
In het groene parkje voor het oude ursulinenklooster, beschut tegen een mager regenbuitje door het brede bladerdak van een esdoornboom, stoppen we voor een lunchpauze. Een local nodigt ons vriendelijk uit voor een ijsje in zijn IJssalon Clevers, één van de meest bekende in Nederlands Limburg trouwens . Maar met dit koude grijze weer lijkt een Limburgse vlaai een beter idee!
In de schaduw van een stukje religieuze geschiedenis (het ursulinenklooster - nu een zorgcentrum - dateert uit 1860) smaken de boterhammetjes extra goed. Tussen 2 happen door hebben we zicht op een merkwaardig monument in het midden van het parkje. Dat blijkt het aspergemonument van Grubbenvorst te zijn. We zitten hier namelijk in de grootste en belangrijkste aspergestreek van Nederland!
Op weg naar de apotheek valt ons in een ander parkje nog een monument op: het oude carillon met torenuurwerk en klokken uit het oude klooster. Net te laat om te genieten van de vrolijke klanken maar er is een veer dat op ons wacht.
Het veer over de Maas: een oversteek naar de uiterwaarden
Via de Kloosterstraat en de Dorpsstraat verlaten we het centrum van Grubbenvorst. Aan de rand van het dorp en haast vastgeplakt aan de Maasdijk staat de imposante Onze-Lieve-Vrouw Tenhemelopnemingskerk, een architecturaal samenraapsel van rond en strak met torens zo spits als een heksenhoed. Wat een contrast met de breed uitgesmeerde en vlakke Maasuiterwaarden die achter de kerk al zichtbaar zijn.
De overtocht met het veer is één van de plezante hoogtepuntjes op deze etappe. De Maas is hier best wel breed en het water zorgt voor een echt vakantiegevoel. Aan de overkant passeren we een kleine scheepswerf en om de bocht zien we het landschap zo veranderen. De omgeving van de Maas, op het grondgebied van Velden, is minder fotogeniek. De uiterwaarden langs de oevers behoren tot de categorie ‘saai en eentonig’. Dat kan ook gezegd worden van de Maasweg die zich als een recht asfaltlint voor ons uitstrekt. Dat wordt stappen en verstand op nul! We zien grote villa’s met eigen aanlegsteiger en verder een eindeloze aaneenschakeling van velden en weiden. Tot we via een akkerweg (met de veelzeggende naam ‘Pieterpad’) op de camping en de boerderij en het erf van De Hovershof belanden. En naar goede Limburgse gewoonte hoort er ook een Mariakapel bij. We missen ze bijna, dit 18e-eeuwse rijksmonument in zijn omkadering van smeedijzeren hekjes.
Opnieuw een verhard stuk baan, een picknicktafel aan een tuincentrum voor een korte pauze, veel serres en kleinschalige industrie. Een houten hek en de ingang naar de Maascorridor zorgen voor redding na die troosteloze wandelkilometers zonder variatie.
Océ-weerd: natuur aan de waterkant
Het amper zichtbare karrespoor na het hek gaat door de Océ-weerd. Dit natuurgebied aan de rand van Venlo is als een groene buffer tussen de stad en de rivier, populair bij wandelaars want het is best druk op dit stukje weids groen grasland. Wel oppassen voor de bruine ‘vlaaien’, dit is het graasgebied van een kudde Galloway-runderen!
Weetje: de ietwat rare naam komt van het bedrijf dat dit natuurgebiedje mee hielp financieren.
We vinden amper Pieterpad-markeringen en lopen een paar keer heen en weer onder de brug over de A67. Uiteindelijk verschijnen de wit-rode streepjes weer op een pad dichter bij de Maasoever. In de verte blinkt de eerste hoogbouw van Venlo en op de andere Maasoever kijken we uit op de bedrijvigheid van de haven met containeropslag en zandwinning.
We verlaten de Océ-weerd door een klaphek en volgen de loop van de Stepkensbeek over een graspaadje. Een rij verwaarloosde en overwoekerde serres brengen ons aan de rand van Venlo waar het volgende kapelletje zich al aandient: de Kapel van Genooi. De oorspronkelijke kapel dateert uit 1423, werd later vergroot en gerestaureerd en uitgebreid met een processie- en kruiswegpark. De bijhorende boerderij is nu een B&B en de oude schuur een koffiehuis.
Geklasseerd als rijksmonument is de kapel populair bij de inwoners van Venlo en bij de pelgrims uit Limburg en de grensstreek. Meer dan 600 jaar na de bouw is het hier nog steeds een komen en gaan van mensen met bloemen en kaarsen die Maria komen vereren of hoop en steun komen zoeken.
Een laatste maal keren we terug naar de Maasoevers en de uiterwaarden om dan via de Groeneweg (een onverhard fietspad) de binnenstad van Venlo in te wandelen over de nieuwe betonnen waterkering.
Venlo: meer dan alleen de finish
Het historische Wilhelminapark met zijn slingerende paadjes, oude bomen, groene perken en monumentale villa’s is onze eerste kennismaking met Venlo, een stad gekend om zijn mix van Limburgse gezelligheid en gastvrijheid. Heerlijk eten, musea bezoeken, shoppen, relaxen op een terras, het kan hier allemaal. Maar dat is voor morgen. Vandaag eindigt onze tocht op de parking van de plaatselijke supermarkt waar we opgehaald worden door de gastheer van ons logeeradres ‘La Bienvenue’.
Tijdens de rit naar ’t Ven (een groene wijk buiten het stadscentrum) vertelt hij honderduit over alles wat er te zien en te doen is in Venlo. Komt ook de vraag waarom wij zo laat gearriveerd zijn. Volgt het verhaal van mijn insectensteek. Krijg ik meteen een zalfje aangeboden en de goeie raad om het 2 keer per dag op de pijnlijke plek te smeren. 100 % positief resultaat gegarandeerd! Ik hou jullie op de hoogte!
Logeerden we gisteren in een piepklein, vochtig caravannetje, vandaag strekken we onze moeë benen uit in een super de luxe appartement. Na 8 stapdagen en 174,65 km hebben we dat dubbel en dik verdiend.
Morgen op de planning: een rustdag en een mini-citytrip naar ‘t stad. Maar daarover volgt later een extra blog. Voor nu: deur toe, gordijntjes toe, snaveltjes toe … hier slaapt men!
Of je nu graag door stille bossen loopt, houdt van cultuur of juist een levendige stad als eindpunt zoekt – etappe 21 van het Pieterpad is een echte aanrader. De route biedt een mix van natuur, historie, landschappelijke schoonheid en Limburgse gastvrijheid. Dus niet langer twijfelen en zelf beleven!
Handige tips voor deze etappe
* Neem een verrekijker mee voor het spotten van vogels in Schuitwater en Océ-Weerd.
* Proef lokale lekkernijen in Grubbenvorst en Venlo, zoals Limburgse vlaai.
* Plan je pauzes bij Huis Kaldenbroek of het ursulinenklooster.
* Geniet van het avontuurlijke gevoel bij de veeroversteek over de Maas. Voor dat veer is er geen reservatie nodig! Het veer Grubbenvorst – Velden vaart van 7.00 uur ’s morgens tot tot 21.00 uur ’s avonds. Adres: Dorpsstraat, Grubbenvorst. Kost: 0,65 € per persoon.
* Let op bij de Maascorridor. Bij hoogwater kan dat gebied ontoegankelijk zijn. Een alternatieve is voorzien.
* Laat je verrassen door de afwisseling tussen natuur, dorpjes en stad.
Handige info voor deze etappe
💒 Overnachting Venlo: La Bienvenue / appartement ‘De Loods’ –- Arenborgweg 92, Venlo
Voorzieningen: afhaal- en brengservice, complete keuken, wasmachine, terras, zwembad, fietsverhuur à 5 € per dag
Boodschappen: centrum Venlo (Albert Heijn XL trefcentrum en Jumbo tegelpoort) voor ontbijt - lunch - avondeten
🏁 Startpunt etappe: Vlasweg 3, Swolden / aan ons logeeradres Camping Forest Camp
🏁 Eindpunt etappe: Stationsplein 1, Venlo / op 3,5 km van ons logeeradres (met afhaal- en brengservice)
(Pieterpad-gids deel 2 – etappe 21)
🥾 Totale wandelafstand 22,76 km
⌚ Totale wandeltijd 5,34 uur (pauzes en lunch niet meegerekend)
Reactie plaatsen
Reacties