Na een stevige ontbijt van gekookte eitjes en fruit en yoghurt en pindakaas en confituur en hagelslag en een glaasje vers fruitsap en een beker koffie trekken we onze wandelschoenen aan – veters goed strak, want wie weet wat deze etappe ons vandaag brengt. De ochtend verglijdt langzaam in een bewolkte voormiddag als we, rond 10 uur, de deur van onze gezellige ‘schuur-voor-een-nacht’ achter ons sluiten. Nog even diep adem halen en dan gaan we op pad voor een 17 km korte Pieterpad-wandeling van Zelhem naar Braamt, over Achterhoekse landweggetjes, door bosrijke gebieden en langs kabbelende beekjes met als hoogtepunt, een indrukwekkend kasteel.
Over zandwegen en door bossen
Vanaf de B&B (Kunsthoek7 – Zelhem) lopen we een stukje terug en pakken op een zandweg de wit-rode routemarkering weer op. Aan de horizon, boven de boekweitvelden uit, steekt de hoge silo van een graanmaalderij, als de toren van een kathedraal, de grijze hemel in. We kijken naar een plek met een geschiedenis. Begin 20e eeuw was het buurtschap Heidenhoek een en al bedrijvigheid met een maalderij, een boerderijwinkel, een bakkerijtje met winkel en een buurtvrieshuis, omringd door grote en kleine boerenbedrijven. Vandaag zien we een andere werkelijkheid. De boerenbedrijven zijn of verdwenen of vervallen tot 4 buitenmuren zonder dak of omgebouwd tot B&B. Gelukkig werd de Kathedraal van Heidenhoek gered van de sloop en beleven de monumentale gebouwen van Boeyink Veevoeders een 2e jeugd als woonproject met behoud van een aantal industriële onderdelen. De weegbrug, de graantrechters en de deuren van de houtgestookte broodovens herinneren aan andere tijden en boven in de 18 m hoge silotoren kijken de B&B-gasten uit op het bekende Pieterpad dat zich hier door een oud glooiend landschap slingert.
Een verlaten zondagsschooltje, een boerderij in volle werking met lome koeien in de wei, een bijna gemiste zandweg tussen de maïsvelden door, een pauzeplek gemaakt van iemands afgedankte terraszitjes en het Kolkstroeterpad. Dit zalige voetpad stuurt ons langs indrukwekkende eiken- en beukenbomen met links een oude houtwal en rechts eindeloos ver reikend groen grasland. Bijna was ze verdwenen, die oude houtwal maar het onverwachte protest van de buurtbewoners zorgde ervoor dat ook wij kunnen genieten van dit zeldzame natuurelement.
Op een bordje, geplaatst door de Vereniging Heerlijckheid Slangenburgh, staat te lezen dat het Kolkstroeterpad in het trotse bezit is van niet minder dan 137 verschillende soorten wilde planten. We wandelen door een complete flora schatkist! De houten slagboom en het veepoortje zorgen voor een overschot aan landelijke charme op deze heerlijke wandelweg.
We steken de kruising met 2 asfaltbanen over, stappen nog steeds op zand, komen voorbij pittoreske boerenhuizen en worden uit onze rust gewekt door de kinderstemmen van basisschool IJzevoorde. Een klinkerweg, een streep asfalt onder onze wandelschoenen, we zijn de bebouwde kom van IJzevoorde alweer uit. Verderop wenst Wandelcamping ‘Pluk de Dag’ alle pieterpadders succes en duwt ons nog eens zachtjes met de neus op het feit dat we nog 242 km moeten tot aan de Sint-Pietersberg. Wie nood heeft aan een kleine pauze na de eerste 5 km kan in ‘t Kuierhuus op de camping terecht voor een drankje of wat lekkers.
Vijvertjes en waterplasjes en een origineel zitje dat kunstig rond een massieve boom is gedrapeerd brengen ons ongemerkt het Sterrenbos in. Een bruggetje over, een verdwaald vennetje voorbij, langs kronkelende paadjes en kaarsrechte laantjes. De magie van een bos met zonnestralen die als ijle lichtbundels door bladeren en takken stralen, met elfenbankjes op oude boomstronken en tonderzwammen, zwart als de nacht. Verwondering, ontroering, verbazing over zoveel simpele schoonheid!
Nog nagenietend van die belachelijk fijne boskilometers staan we ineens aan het einde van het zandpad te kijken naar de volgende belevenis: Kasteel Slangenburg.
Een landgoed, een abdij en een oude zijrivier
Niet enkel een kasteel, Slangenburg is een heus landgoed van zo’n 600 hectare met bossen en akkers en lanen en grachten en vijvers en weilanden en een 17e-eeuws kasteel als indrukwekkend middelpunt. Een brede slotgracht met slapende, zwemmende en duikelende eenden en meerkoeten tussen de grote groene bladeren van talloze waterlelies, een statige houten brug, een indrukwekkend voorplein met 3 vakantie-kasteelhuisjes en een omgebouwd koetshuis waar je kan genieten van een hapje en een drankje en daarachter een prachtig kasteel met niet één maar twee torens … dat vraagt om een fotomomentje!
Het verhaal van Slangenburg begint in werkelijkheid veel vroeger dan de 17e eeuw. Al in 1354 zijn er meldingen van een havezate (versterkt huis of hoeve) met de naam Slingeburcht, gelegen aan de Slingebeek. In de eeuwen daarna hebben ridders en edele heren en hoge militairen het goed uitgebreid, verbouwd en heropgebouwd tot een chic buitenhuis met barokke kasteelallures. Na wat gedoe tijdens WO II met een Duitse eigenaar wordt Slangenburg in beslag genomen door de Nederlandse staat. Die verhuurt het kasteel aan de Orde der Benedictijnen als tijdelijk klooster. Intussen wordt een nieuwe abdij, gewijd aan Sint-Willibrordus, gebouwd in een uithoek van het landgoed. Na de verhuis van de patertjes krijgt Slangenburg een nieuwe bestemming als gastenverblijf van de abdij. Vandaag is het de Stichting Monumentenbezit en het Staatsbosbeheer dat zorgt voor het historisch waardevolle Slangenburg.
Genoeg cultuur, tijd voor een portie natuur op het Pieterpad dat ons hier rond de kasteelgracht leidt met nog meer fantastische kijkjes op Slangenburg. Een drukke asfaltbaan over en dan gaat de wandeling verder over een (letterlijk) voetpaadje tussen 2 rijen dikke eikenbomen. Dat smalle paadje blijkt een kerkenpad te zijn, ontstaan in de Achterhoek in de 17e eeuw toen het katholicisme verboden werd en mensen via allerlei sluipweggetjes van de boerderij naar de dorpskerk gingen. Een interessant streekweetje.
Na enkele bochten kruisen we een zandweg en volgen de Beneden-Slinge, een beek die helemaal door het landgoed kronkelt. Je leest het goed, wij bevinden ons nog steeds op landgoed Slangenburg! Langs de bossen, die nu tot de Sint-Willibrordus Abdij behoren, door klaphekjes, tussen de varens en aan de rand van grote lappen weiland, we ontdekken een mooi stukje Achterland.
afbeelding website Slangenburg
We volgen de Kommendijk tot deze van een zanderige aardeweg overgaat in een grijze asfalt- en klinkerweg langs de A18. Die moeten we over of beter gezegd onder. Het geluid van vogels en ruisende boomblaadjes wordt haast meteen verjaagd door het lawaaierige geluid van de snelweg. Het doet geen deugd aan onze oren. Na de tunnel krijgen we opnieuw het gezelschap van de Beneden-Slinge, alleen moeten wij na 100 m rechtsaf en gaat de beek linksaf.
We staan aan Het Onland (grondgebied Gaanderen), een herberg met een bijzondere geschiedenis die begint in het jaar 1790 op een drassig en schraal en onbruikbaar stukje grond van Landgoed Slangenburg. Een keuterboertje bouwde er een huisje op en verdiende een centje bij als herbergier. Zijn modderige boerderijweggetje kreeg na 130 jaar een klinkerbestrating en werd de Rekhemseweg. Twee eeuwen en 35 jaar later ligt de herberg nog altijd aan diezelfde weg en word je op het terras en in de oude jachtkamer van Het Onland bediend door de 7e generatie van het keuterboertje.
Anno 2025 is de Rekhemseweg de drukke en bochtige verbinding tussen Doetinchem en Gaanderen. Gelukkig mogen we na 200 m, aan de overkant van de baan, terug onder de bomen . Een lappendeken van weilanden en velden en bosjes, zachte grond onder onze voeten, een plezante babbel, veel te zien, veel te voelen, veel te ontdekken. De ene voet voor de andere, een alledaags gegeven en toch heel speciaal!
Tussen het groen en de wirwar aan zandwegen verschijnt uit het niets zomaar ineens een spoorweg. De trein rijdt op deze (zeer lokale) lijn van boom naar boom, van bos naar bos.
We stoppen voor een late lunch- en korte rustpauze op 2 bankjes en een terrasstoel in het gezelschap van meneer en mevrouw ‘ook pieterpadders’. Energie weer op peil, benen gestrekt, voeten verfrist en door naar wat in onze Pieterpad-gids het volgende hoogtepunt op de route wordt genoemd: de vallei van de oude IJssel, het einde van het Achterland en het begin van het Rivierenlandschap.
Een smalle verharde weg voert naar de Bielheimerbeek die op dit punt uitmondt in de Oude IJssel, een zijtak van de Rijn in een ver verleden. De kleurrijke Sluis De Pol (gemeente Terborg) bedient allang geen vrachtschepen meer maar plezierbootjes en de omgeving kreeg in 2016 een complete make-over met een vistrap, een aantal opmerkelijke kunstwerken en een nieuw aangelegd natuurgebied waar het Pieterpad sindsdien doorheen loopt.
We steken via het kleine bruggetje eerst de beek over en nemen dan de nieuwe overgang voor wandelaars over het sluizencomplex. Behoorlijk spectaculair! Rechtsaf het graspad op en even later passeren we de vistrap en een paar vissers, totaal gefixeerd op de beweging van hun hengel in de hoop een avondmaaltje te scoren.
Een vlonderpad tussen het riet, de roze vrolijkheid van balsemien tussen het groen aan de waterkant en dan volgt een stukje verharde weg door de velden met een snackpauze aan een wel zeer merkwaardige boomkapel. Verscholen in de stam van een oude wilg hangen tientallen kruisjes en paternosters. Kunst en natuur, verstrengeld in een fotogenieke creatie. We staan erbij, kijken ernaar en belanden in een hoop filosofisch gebabbel.
Een kraampje langs de weg met honing van de imker en huisgemaakte jam, ook dat is kunst net als de verse eieren van gelukkige kippen, de strakke witte hoogspanningsmasten tussen het groen van het veld en het blauw van de septemberlucht en het nostalgische transformatorhuisje uit de jaren ‘20. Leuke details die de rugzak minder zwaar en de zon minder warm maken.
Een pieterpad-rustpunt in Warm laten we links liggen en we trekken verder door een plat en open weidelandschap waar paarden achter een omheining lekker smullen van hun groene paradijs. Schoolkinderen op de fiets, een hallo en goedemiddag naar 2 andere wandelaars, een zucht en een vraag ‘lopen we nog goed?’ want kleindochter heeft de wandelkaart, ik de wandelstokken!
Nog even doorbijten want aan de overkant van asfaltbaan nummer zoveel worden we beloond met een graspad langs een paar slootjes. Een groepje luidruchtige stappers marcheert ons voorbij in een sneltempo. Wij doen het iets trager, we hebben immers alle tijd!
Aankomst in Braamt: einddoel bereikt!
Na ongeveer 17 km verschijnt het bordje ‘Braamt’ in de verte. Een klein maar fijn dorpje, vooral bekend van de molen uit 1856 die generaties lang eigendom was van dezelfde familie en in het kleine Braamt een imposant en herkenbaar bouwwerk is.
Nog te vroeg om op zoek te gaan naar ons logeeradres dus nemen we uit pure nieuwsgierigheid een kijkje in Braamt-centrum en dat stelt weinig voor. We zoeken dan maar een bankje voor een extra pauze en lopen dan terug naar de molen, ons referentiepunt.
Aan de Zeddamse Weg vinden we al snel de B&B-boerderij van Willem en Yvonne. En eerlijk, dat adresje is een absolute aanrader, van de hartelijke ontvangst met een drankje op het terras, de 2 ietwat gammele maar beslist bruikbare leenfietsen die ons naar Zeddam en lekker avondeten brengen tot het uitgebreide ontbijt en de meeneemlunch. Niks op aan te merken en pal aan het Pieterpad! Een minpuntje: geen zicht op de koeien in de stal want die staan buiten op de wei!
Wat deze etappe zo bijzonder maakt, is het afwisselende landschap van de Achterhoek. Je wandelt door oude bossen, natte beekdalen, langs boerderijen waar het leven nog rustig voortkabbelt en over kleine bruggetjes. De vele hoogtepunten langs het pad maken de tocht extra boeiend: het Kolkstroeterpad, Kasteel Slangenburg, een 17e-eeuws kerkenpad en de historische herberg Het Onland. De laatste lange asfaltkilometers vergeten we maar gauw want wat overblijft is de herinnering aan een plezierige wandeling met af en toe een goed gesprek, niks te druk en niks te moeilijk - gewoon wandelen zoals het hoort!
Tips voor deze etappe
- Goede schoenen zijn een must – bij regen zijn modder en natte stukken geen uitzondering.
- Neem voldoende eten en drinken mee – onderweg zijn weinig voorzieningen.
- Geniet van het landschap – zelfs als de lucht bewolkt is, heeft de Achterhoek z’n charme.
- Neem de tijd, een babbel onderweg met andere pieterpad-wandelaars hoort erbij.
Info voor deze etappe
💒 Overnachting Braamt: B&B Bij Willem en Yvonne - Zeddamseweg 13
Voorzieningen: koffie, thee, uitgebreid ontbijt en extra voor de lunch, waterkoker, gratis wifi
🏁 Startpunt etappe: Heidenhoekweg 7, Zelhem / op 900 m van ons logeeradres
🏁 Eindpunt etappe: Graaf Hendrikstraat 2, Braamt
(Pieterpadgids deel 2 – etappe 15)
🥾 Totale wandelafstand 17,05 km (inbegrepen 900 m van logeeradres naar startpunt etappe + 850 m van einde etappe naar logeeradres)
⌚ Totale wandeltijd 3,46 uur (pauzes en lunch niet meegerekend)
🍽 Avondmaal: Eetwinkel De Horizon - 's-Heerenbergseweg 14, Zeddam – 2 km van de B&B – koken is immers niet mogelijk bij Willem en Yvonne
Reactie plaatsen
Reacties